LEM station

O PROJEKCIE

LEM station FOOD MARKET jest częścią dużej przestrzeni publicznej LEM station, która oferuje gościom szeroki wachlarz usług i możliwości. Znajduje się tu również hala eventowa do organizacji różnego rodzaju wydarzeń, przestrzeń coworkingowa do pracy w przyjemnej atmosferze i ciekawym otoczeniu oraz piękny, zielony teren do spacerów i odpoczynku. Dla wygody gości dostępny jest także duży parking.
Lwów od dawna potrzebował ciekawej przestrzeni i Food Marketu, gdzie można mile spędzić czas oraz znaleźć różnorodny wybór gastronomii na każdy gust.
Można więc wreszcie pogratulować lwowianom i gościom miasta tego otwarcia!

LOKALIZACJA

FOOD MARKET znajduje się w środkowym (z trzech) hangarze zajezdni tramwajowej przy ul. Dmytra Witowskiego 57.
Lokalizacja ta oddalona jest od tętniącego życiem Rynku (ścisłego centrum Lwowa) o zaledwie 20 minut spacerem. Zapewnia doskonałą przestrzeń do spędzania czasu zarówno dla mieszkańców dzielnicy, jak i gości.

Krótka historia zajezdni tramwajowej

(Źródło archiwalnych fotografii)

Początki (1894)

Zajezdnia oraz pierwsza lwowska elektrownia zostały wzniesione w 1894 roku według projektu architekta Alfreda Kamienobrodzkiego, wraz z uruchomieniem we Lwowie elektrycznego tramwaju.

Budowę torów, zajezdni i elektrowni prowadziła światowej sławy firma Bracia Siemens. Kierownikiem budowy był Józef Tomicki, pochodzący z Białej Cerkwi, który kształcił się i pracował w miastach Europy. Elektrownia ta, zlokalizowana na tym samym terenie, była jedną z pierwszych we Lwowie i zasilała cały tabor tramwajowy.

W 1894 roku we Lwowie otwarto regularny ruch drugiego na Ukrainie i czwartego w Austro-Węgrzech tramwaju elektrycznego. Lwów stał się drugim miastem na terenie współczesnej Ukrainy, w którym mieszkańcy mogli korzystać z tego wynalazku cywilizacji (pierwszy tramwaj elektryczny pojawił się w Kijowie w 1892 roku). Był to znaczący kamień milowy w rozwoju infrastruktury miejskiej oraz symbol rozwoju przemysłowego miasta na przełomie wieków. Wprowadzenie systemu tramwajowego dało impuls do rozwoju kultury urbanistycznej Lwowa.

Rozbudowa

W latach 1905–1906 kompleks został rozbudowany, prawdopodobnie według projektu Michała Łużeckiego. Później, w latach 1926–1927, syn architekta — Adolf Kamienobrodzki — przeprowadził kolejną przebudowę. Wzniesiono nową remizę, budynek administracyjny oraz ogrodzenie. Prace te rozszerzyły możliwości zajezdni i poprawiły jej funkcjonalność.

(Źródło archiwalnych fotografii)

Status architektoniczny:

Jest to najstarsza zajezdnia tramwajowa na Ukrainie. Choć formalnie nie figuruje w rejestrze zabytków architektury, kompleks posiada znaczącą wartość historyczną i przemysłową jako przykład austro-węgierskiej architektury przemysłowej z końca XIX wieku.

PROJEKT I REALIZACJA

Historyczny budynek wymaga maksymalnie szanującego podejścia do swojej tożsamości.
Staraliśmy się w jak największym stopniu zachować zabytkową teksturę wnętrza oraz wszelkie możliwe detale i elementy. Każda decyzja architektoniczna była podejmowana z uwzględnieniem konieczności zachowania oryginalnego charakteru zajezdni.

Dla optymalnej organizacji przestrzeni wnętrze zostało podzielone w pionie na minimalne poziomy. Dzięki temu udało się uzyskać dodatkową, przytulną powierzchnię na antresoli wzdłuż całego hangaru na Poziomie 2 po jednej stronie, a także dodatkowe poprzeczne strefy balkonowe na Poziomie 2,5, które zapewniły dodatkową przestrzeń bez naruszania integralności oryginalnej konstrukcji.

Pod wzdłużną antresolą zlokalizowani zostali wszyscy najemcy gastronomiczni. W pozostałej części pomieszczenia zachowano pionową przestrzeń aż do samego dachu. Rozwiązanie to pozwoliło zachować przeszklone połacie dachowe, co zapewnia dopływ naturalnego światła do wnętrza i utrzymuje przestronność, pozwalając gościom poczuć skalę historycznego budynku. Naturalne oświetlenie tworzy atmosferę lekkości i otwartości.

Warstwowe zestawienie różnych stylów projektowych poszczególnych operatorów strefy gastronomicznej na tle historycznego budynku tworzy różnorodność wyboru dań oraz tętniącą życiem przestrzeń dla gości. Każdy najemca ma możliwość wyrażenia własnej tożsamości poprzez wystrój swojej strefy. To połączenie starego z nowym tworzy wyjątkową atmosferę.

W centrum przestrzeni znajduje się bar w stylu dawnej kolei austriackiej, który stanowi wyrazisty akcent i nawiązuje do historycznej tematyki zajezdni. Element ten służy jako centralny punkt kompozycji i organiczna część spójnej koncepcji artystycznej przestrzeni. Jego design harmonijnie łączy się z architekturą z epoki Siemensa, stając się semantycznym mostem między przemysłową przeszłością a współczesnym wypoczynkiem.

PROCESY ROBOCZE

Zdjęcia przedstawiające dawny wygląd tego miejsca oraz przebieg procesów jego transformacji dokumentują każdy etap przemiany — od pierwotnego stanu zajezdni po gotowy Food Market. Ukazują one złożoność i skrupulatność prac nad zachowaniem historycznego budynku przy jednoczesnej adaptacji do współczesnych potrzeb. Każdy detal został starannie przeanalizowany, aby odnaleźć balans między pamięcią o przeszłości a funkcjonalnością.

Dziękujemy inwestorom za zaufanie oraz wszystkim zaangażowanym uczestnikom za współpracę!
Wspólnymi siłami, w niezwykle trudnych dla kraju czasach, udało się stworzyć wspaniałą, zrewitalizowaną i nowoczesną przestrzeń dla mieszkańców oraz gości miasta.